Huh? Maar het ging er toch juist om je best mogelijke zelf neer te zetten?

Klopt. Maar alles wat de moeite waard is om te doen, is het ook waard om het minder dan perfect te doen.

Doe het minder dan perfect

Laat het me uitleggen. Soms kun je jezelf enorm in de weg zitten met de gedachte dat je het “perfect” moet doen. Alleen al die gedachte kan zo belemmerend werken, dat het je volledig remt om tot de eigenlijke aktie, het doen, te komen.

Of je gaat nog meer tijd steken in de voorbereiding. Nog meer oefenen, nog meer boeken lezen, nog meer mensen raadplegen, enz.

Maar als het echt zoveel moeite waard is, dan kun je ook net zo goed gewoon de stap wagen en gewoon in het moment leren. Perfectie is er namelijk nooit. Dus ok, dan stotter je misschien in het begin als je haar voor het eerst aanspreekt, of je begint te blozen wanneer je hem mee uitvraagt en je spontaan vergeet wat je vraag ook al weer was.

Nou én?

Een volgende keer gaat het beter! Om nog maar niet te spreken van de keren daarna…

Ik zal nooit het moment vergeten dat ik in de bibliotheek die schone dame aansprak. Ging het vlekkeloos, kon ik de woorden meteen vinden? Nee, ik dacht het niet. Maar wat heb ik genoten van het spel. En nu 15 jaar later is er nog steeds die mooie vriendschap en ben ik maar wat blij dat ik niet heb gewacht tot ik het allemaal “perfect” kon!

Daarom: wacht niet maar doe het simpelweg minder dan perfect!

Wat is jouw ervaring met niet wachten op perfectie maar gewoon nu doen? Laat maar weten via de commentaarbox hieronder.

photo courtesy of Nick Benjaminsz